Rozdział 1

Uh... Moja głowa... Co się stało?
Staram się podnieść powieki. Kurwa... Ale boli... Trzymam je jeszcze przez chwilę zamknięte. Czemu ja leżę na ziemi… Niedźwiedź! Szybko otwieram oczy co skutkuje tym, że ból się nasila.
Obracam się dookoła siebie zobaczyć czy  jest gdzieś w pobliżu. Uf… Nie ma go. Jakie szczęście.
Przypomniałam sobie o mojej ręce. Szybko na nią patrzę. Okazuje się, że jakimś cudem jest cała. Ale… Kurde… Przecież ja pamiętam, że mi ją prawie odgryzł!
Powoli wstaję opierając się o ceglaną ścianę budynku. Spojrzałam na tarczę zegarka. Patrzę przerażona na wskazówki. Matka mnie zabije! Jest prawie północ! Wybiegam z zaułka prawie się przewracając.
Kiedy jestem przed domem widzę zapalone światło w salonie.

- Gdzie ty byłaś?! Czy ty wiesz, która jest godzina? – krzyczy mama, kiedy wchodzę do domu. – Czy ty wiesz jak ja się z ojcem martwiłam o ciebie?
- Przepraszam, mamo. Pomagałam takiemu panu. – Kłamię. Przecież jej nie powiem, że mnie zaatakował niedźwiedź w środku miasta.
- Znowu? Kiedyś ta twoja dobroć nas wrzuci do grobu – mówi mama zrezygnowana. – Nie możesz tak robić. Przecież wiesz co się dzieje o tej porze w mieście.
- Wiem, mamo, narkotyki, alkohol i seks. Na każdym skrawku chodnika – odpowiadam nabijając się z mamy.
- Nie żartuj sobie. Jestem matką, to chyba należy do moich obowiązków martwienie się o ciebie? – żartuje.
- Chyba tak.
- Ines, to było pytanie retoryczne – mówi matka, wracając do oglądania telewizji.
- Wiem, to było specjalnie – żartuję śmiejąc się wchodząc po schodach.
- Pf.. Ta jasne, każdy przejaw twojej głupoty jest specjalnie – mówi, zginając palce w cudzysłów na słowie „specjalnie”.
- Dobranoc, mamuś – krzyczę, stojąc w drzwiach pokoju.
- Słodkich snów, lisie.
Ah… ta mama. Dobrze, że nie siedzę z nią kilku godzin dziennie. Myślę śmiejąc się cicho z mamy i taty.
 Co ja zrobię z tym niedźwiadkiem?  Myślę zasmucając się momentalnie.  Przecież nie powiem mamie.
A…  Pomyślę o tym jutro. Mówię w myślach i zaczynam się przebierać w pidżamę.
Kiedy już leżałam w łóżku. Przypomniałam sobie o słowach, które usłyszałam w głowie. O co mogło mu chodzić? Ale najpierw, jak on się tam dostał, do jasnej cholery?
I z tymi słowami krążącymi w mojej głowie zasypiam kamiennym snem.

***

Siedząc w szkole na czwartej lekcji, biologii, rozmyślałam o tamtym zdarzeniu. Cały ranek byłam nieobecna duchem przez to. Jeszcze tylko ta godzina i jeszcze jedna, i do domku spać. Myślami błądziłam wokół mojego mięciutkiego łóżka.
- Lekcji matematyki nie ma! – Krzyczy biolożka próbując się przebić przez harmider panujący w klasie.
- Tak. Chociaż raz tej jędzy nie ma – słyszę gdzieś w tle.
- Pani Dratewki nie ma, ponieważ nie stawiła się w szkole. – mówi pani.
- A co nas to obchodzi? – Odpowiada jakiś klasowy cwaniak.
- Tak tylko mówię, dla waszej informacji.
Ciekawe czemu jej nie ma? A zresztą ważne, że matmy nie ma. Myślę uśmiechając się pod nosem.
Lekcja minęła leniwie i nudno. Jak to biologia, nic nie trzeba robić. Ja się cieszyłam, że wcześniej wrócę do domu i położę spać.
Wychodząc ze szkoły zauważyłam czarny, terenowy samochód. Zdziwiłam się, bo rzadko można spotkać takie samochody w środku miasta. O samochód opierał się przystojny chłopak. Kruczo-czarne włosy, lekko opadające na czoło, prosty, arystokratyczny nos.
Ulala… Co za ciacho. Ciekawe na kogo czeka? Przebiegła mi przez głowę taka myśl. Szczęściara. Mieć takiego faceta to cud.
Nagle obrócił głowę, na której miał przeciw słoneczne okulary, i spojrzał centralnie na mnie. Rozejrzałam się. Może gdzieś blisko mnie jest jego dziewczyna.
Nic sobie z tego nie robiąc, odwróciłam się od niego i poszłam w stronę przystanku.
Jeszcze raz spojrzałam na chłopaka. Ciągle patrzył na mnie. Kiedy zauważył, że na niego patrzę kiwnął mi głową. Dziwny facet.
Kiedy doszłam na przystanek, zauważyłam Polę, moją przyjaciółkę.
- Ej, wiesz co to za facet, siedzący przed szkołą?- Pytam.
- Pierwszy raz go widzę na moje piękne oczy – mówi zauroczona jego wyglądem. – Z chęcią bym go schrupała, takie z niego ciacho.
- Pola, powaga, serio. – Nie zdziwiona jej słowami, każdego przystojnego faceta by „schrupała”.
- A tak na poważnie, to wygląda na około dziewiętnastki, raczej majętny i ma powodzenie wśród dziewojek – mówi poważnie, akcentując swoją miłość do historycznych książek.
- O dzięki, przedobra panienko – mówię podejmując się jej gry.
- Nie ma za co, wieśniaczko – powiedziała Pola, za co dostała kuksańca w żebra. – No co? Tak sobie tylko żartuję, przecież wiesz.
- Jeszcze raz mnie tak nazwij – mówię pokazując jej język.
- Dobra, dobra – mamrocze przewracając oczami.

Na wysepkę podjechał autobus. Wchodząc do niego, widzę niedaleko przystanku tego chłopaka. Spoglądał na mnie otwarcie. Dlaczego na mnie ciągle patrzy? Nie ma nic innego do roboty?